Ten projekt rewitalizacji przestrzeni publicznej to nasza odpowiedź na fundamentalne wyzwanie: jak przekształcić zdegradowany i niefunkcjonalny plac w dynamiczne, wielofunkcyjne centrum spotkań, kultury i rekreacji. Zamiast wprowadzać pojedyncze, niezależne obiekty, potraktowaliśmy całe założenie jako spójną kompozycję urbanistyczną, w której dwa główne elementy – amfiteatr plenerowy i pawilon z podcieniami – prowadzą ze sobą nieustanny, architektoniczny dialog. To studium przypadku pokazuje, jak poprzez świadome operowanie formą, materiałem i światłem, można nadać przestrzeni publicznej nową tożsamość i energię.
Kluczowe strategie, które zdefiniowały tę koncepcję, to:
Nowoczesny amfiteatr plenerowy został przez nas zaprojektowany jako główny akcent architektoniczny całego placu. Jego forma jest współczesną reinterpretacją archetypicznego, dwuspadowego dachu, co nadaje mu znajomy, lecz na wskroś nowoczesny charakter. Kluczem do jego wyrazistości jest widoczna, rytmiczna konstrukcja nośna. Zdecydowaliśmy się na eksponowaną, stalową ramę, której pionowe, gęsto rozmieszczone “żyletki” tworzą ażurową, półprzezroczystą ścianę. Taki zabieg ma dwojakie znaczenie: z jednej strony, nadaje bryle lekkości i elegancji, a z drugiej – tworzy dynamiczną grę światła i cienia, która zmienia się w ciągu dnia. Amfiteatr nie jest tylko sceną; jego monolityczna, betonowa podstawa z szerokimi schodami stanowi także nieformalne audytorium i miejsce do siedzenia. To rzeźbiarski obiekt, który w ciągu dnia jest punktem orientacyjnym, a wieczorem, dzięki iluminacji, staje się lśniącym lampionem i sercem miejskich wydarzeń.
W opozycji do lekkiej, wertykalnej formy amfiteatru, pawilon z surowego betonu stanowi jego horyzontalny, masywny kontrapunkt. Zaprojektowaliśmy go jako potężną, monolityczną płytę dachu, która zdaje się unosić nad placem, wsparta na dynamicznie pochylonych, stalowych słupach. Ten kontrast pomiędzy ciężarem betonowego stropu a wizualną lekkością nieregularnie rozmieszczonych podpór tworzy świadome napięcie konstrukcyjne i nadaje pawilonowi rzeźbiarski charakter. Surowość betonu architektonicznego, z widocznymi śladami szalunku, podkreśla autentyczność i trwałość materiału. Pawilon ten tworzy głęboki, chroniący przed deszczem i słońcem podcień – jest to funkcjonalne schronienie, poczekalnia i miejsce spotkań, które pozostaje integralną częścią otwartej przestrzeni placu.
Ostateczny charakter tego miejsca definiuje rzeźbiarska forma detali oraz zintegrowany projekt oświetlenia. Najbardziej wyrazistym detalem jest tylna ściana betonowego pawilonu. Zamiast płaskiej powierzchni, zaprojektowaliśmy trójwymiarową, geometryczną kompozycję przypominającą kryształ lub pognieciony papier. Te fasetowane płaszczyzny, podkreślone kontrastową kolorystyką (szarość i żółć), ożywiają surową bryłę i wprowadzają element zabawy. Ten sam geometryczny język powtórzyliśmy w projekcie nawierzchni placu oraz w formie interaktywnej fontanny typu “dry plaza”. Po zmroku cały plac ożywa dzięki starannie zaprojektowanej iluminacji. Liniowe oprawy oświetleniowe, wbudowane w betonowy strop pawilonu, tworzą miękkie, zapraszające światło, a dynamicznie podświetlone dysze fontanny i scena amfiteatru nadają przestrzeni niemal magicznego charakteru. To właśnie suma tych elementów – odważnej formy, surowego materiału i przemyślanego detalu – sprawia, że plac jest funkcjonalny i atrakcyjny o każdej porze dnia i nocy.
BiA