Portfolio

Nowoczesna miejska willa jako rzeźbiarska kompozycja w tkance miasta

Nasza wizja nowoczesnej miejskiej willi jest odpowiedzią na wyzwania współczesnego życia w gęstej tkance miejskiej. Celem było stworzenie obiektu, który z jednej strony oferuje intymność i poczucie bezpieczeństwa, a z drugiej – jest otwarty na otoczenie, światło i zieleń. Projekt ten jest manifestem racjonalnej geometrii, która poprzez subtelne zabiegi kompozycyjne nabiera rzeźbiarskiego, indywidualnego charakteru. Zapraszamy do wglądu w proces myślowy, który ukształtował ostateczną formę tej architektury.

• Modularna kompozycja elewacji: Zastosowanie klarownej siatki podziałów jako fundamentu dla całej kompozycji, nadającej budynkowi rytm i porządek.
• Asymetryczny układ balkonów: Świadome przełamanie geometrycznej dyscypliny poprzez dynamiczne, nieregularne rozmieszczenie elementów wysuniętych, tworzących grę światłocienia.
• Szczerość tektoniczna i materialna: Użycie prostych, szlachetnych materiałów i widoczna konstrukcja balkonów jako wyraz szczerości architektonicznej.
• Zrównoważona relacja z otoczeniem: Projektowanie stref przejściowych – od prywatnych tarasów po otwarte przeszklenia – w celu harmonijnego połączenia wnętrza z zewnętrzem.

Jak modularna siatka definiuje charakter elewacji?

Podstawą języka architektonicznego tego obiektu jest modularna kompozycja elewacji. Zaprojektowaliśmy ją jako precyzyjną, tektoniczną siatkę, której rytm wyznaczają widoczne podziały pomiędzy wielkoformatowymi panelami elewacyjnymi. Ta geometryczna dyscyplina nie jest celem samym w sobie, lecz ramą, która porządkuje bryłę i nadaje jej spokojny, elegancki charakter. W tę uporządkowaną strukturę wpisane zostały duże, horyzontalne przeszklenia, które kadrują widoki i doświetlają wnętrza. Wybrana paleta materiałowa – ciepły, piaskowy odcień paneli skontrastowany z grafitową stolarką okienną i czarnymi detalami balustrad – podkreśla graficzny charakter kompozycji, tworząc spójny i wyrafinowany obraz.

W jaki sposób asymetryczne balkony stają się kluczowym elementem ekspresji?

Balkony i tarasy w tym projekcie przestają być jedynie dodatkiem funkcjonalnym; stają się głównym narzędziem rzeźbiarskiego kształtowania bryły. Ich forma to proste, surowe płyty, które zdają się być wysunięte bezpośrednio z monolitycznej struktury budynku. Ich rozmieszczenie jest celowo asymetryczne i nieregularne. Ten zabieg świadomie przełamuje racjonalną siatkę elewacji, wprowadzając element dynamiki, przypadku i lekkości. Każdy balkon, umieszczony na innej osi, rzuca inny cień, co sprawia, że fasada żyje i zmienia się w ciągu dnia wraz z wędrówką słońca. Minimalistyczne, ażurowe balustrady z cienkich, czarnych profili stalowych potęgują ten efekt – są niczym graficzny rysunek nałożony na solidną płaszczyznę elewacji, dodając jej lekkości i nie przytłaczając prostych, betonowych płyt.

Na czym polega gra pomiędzy solidną bryłą a otwarciem na otoczenie?

Kluczowym aspektem projektu jest świadomie zaprojektowana relacja z otoczeniem, która opiera się na dualizmie pomiędzy poczuciem schronienia a potrzebą otwarcia. Solidne, gładkie płaszczyzny elewacji, wykonane z wielkoformatowych paneli, tworzą wrażenie solidnej, bezpiecznej skorupy, która chroni prywatność mieszkańców. Stanowią one tło dla starannie skomponowanych otwarć. Duże, sięgające od podłogi do sufitu okna nie tylko maksymalizują dopływ światła dziennego, ale także działają jak ramy dla obrazu – kadrują widoki na zieleń i miasto, zacierając granicę między wnętrzem a zewnętrzem. Ten dialog jest kontynuowany na poziomie parteru, gdzie apartamenty otwierają się na prywatne ogródki, oddzielone od przestrzeni publicznej jedynie niskim, ażurowym ogrodzeniem, co tworzy przyjazną, półprywatną strefę buforową. Zwieńczeniem tej idei jest ostatnia, lekko wycofana kondygnacja z przeszkloną balustradą, sugerująca istnienie przestronnego tarasu na dachu – prywatnego azylu zawieszonego nad miastem.