Prawo Budowlane a Zabytki w 2026: Kluczowe Zmiany w Przepisach Dotyczących Efektywności Energetycznej i Dostępności

Doświadczone biuro architektoniczne wie, że każdy budynek ma swoją duszę, a te zabytkowe – opowiadają historie całych pokoleń. Wyobraźmy sobie majestatyczną, secesyjną kamienicę w sercu Szczecina. Jej fasadę zdobią misterne detale, a w jej murach zaklęty jest duch minionej epoki. Inwestor, który staje się jej nowym opiekunem, marzy o przywróceniu jej dawnej świetności, ale chce też, by służyła współczesnym użytkownikom – była ciepła, oszczędna i dostępna dla każdego. Nagle na horyzoncie pojawia się data: 2026 rok. Wraz z nią nadchodzi rewolucja w przepisach, która wydaje się stawiać na kursie kolizyjnym dwa światy: żelazne wymogi efektywności energetycznej i subtelną materię ochrony dziedzictwa. Jak pogodzić te pozorne sprzeczności? Jak tchnąć w zabytek nowe życie, nie zabijając jego duszy?

Ten artykuł to kompleksowy przewodnik, który przeprowadzi Cię przez labirynt nadchodzących zmian. W BiA Studio wierzymy, że wyzwania te są w rzeczywistości szansą na stworzenie architektury nowej generacji – takiej, która z szacunkiem czerpie z przeszłości, by odważnie kształtować przyszłość. Pokażemy, że rola architekta to nie tylko projektowanie, ale też bycie tłumaczem, negocjatorem i strategiem, który potrafi znaleźć złoty środek między nowoczesnością a tradycją.

Co dokładnie omówimy w tym artykule?

• Nowe prawo budowlane 2026 i jego fundamentalny wpływ na proces renowacji zabytków.
• Szczegółową analizę dyrektywy EPBD (Energy Performance of Buildings Directive) w specyficznym kontekście budynków historycznych.
• Praktyczne i sprawdzone sposoby na zapewnienie pełnej dostępności w zabytkach bez naruszania ich unikalnego charakteru.
• Skuteczne strategie prowadzenia dialogu i uzyskiwania zgody konserwatora na innowacyjne rozwiązania technologiczne.
• Kluczową rolę, jaką odgrywa doświadczone biuro architektoniczne ze Szczecina, takie jak BiA Studio, w sukcesie tych skomplikowanych projektów.

Czym dokładnie jest dyrektywa EPBD i dlaczego rok 2026 jest datą graniczną dla właścicieli zabytków?

Zmiany w prawie budowlanym na 2026 rok nie biorą się znikąd – ich głównym motorem napędowym jest unijna Dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, znana szerzej jako EPBD. To nie jest nowy dokument, ale jego najnowsza nowelizacja, często nazywana „EPBD Recast”, wprowadza cele tak ambitne, że zmuszają do całkowitego przemodelowania myślenia o budownictwie, zwłaszcza w kontekście istniejącej tkanki miejskiej. Wyobraźmy sobie EPBD jako strategiczny plan Unii Europejskiej na rzecz klimatu, w którym budynki, odpowiadające za około 40% zużycia energii i 36% emisji CO2, stają się kluczowym polem bitwy. Celem jest osiągnięcie pełnej dekarbonizacji sektora budowlanego do 2050 roku. To nie jest już tylko sugestia, to prawny obowiązek, który Polska, jako członek UE, musi zaimplementować do swojego porządku prawnego.

Nowelizacja dyrektywy wprowadza fundamentalne pojęcia, takie jak Budynek o zerowej emisji (ZEB – Zero-Emission Building). Od 2028 roku wszystkie nowe budynki publiczne, a od 2030 roku wszystkie pozostałe nowe budynki, będą musiały spełniać ten standard. Oznacza to, że ich zapotrzebowanie na energię będzie minimalne, a ta, która jest potrzebna, będzie pochodzić w całości ze źródeł odnawialnych. Ale co z milionami istniejących budynków, w tym tych najcenniejszych – zabytkowych? Tu właśnie zaczyna się prawdziwe wyzwanie, które spędza sen z powiek inwestorom i zarządcom nieruchomości. Dyrektywa inicjuje tzw. „falę renowacji”, mającą na celu radykalną poprawę efektywności energetycznej istniejącego zasobu budowlanego. Wprowadza m.in. obowiązkowe minimalne standardy charakterystyki energetycznej (MEPS – Minimum Energy Performance Standards), które będą musiały być spełnione przy okazji sprzedaży, wynajmu lub gruntownej renowacji obiektu.

Tu dochodzimy do kluczowego pytania: czy te rygorystyczne wymogi obejmą również zabytki? Odpowiedź brzmi: i tak, i nie. Artykuł 5 dyrektywy EPBD przewiduje możliwość wyłączenia przez państwa członkowskie pewnych kategorii budynków spod jej rygorów. Należą do nich m.in.:

• budynki oficjalnie chronione jako część wyznaczonego środowiska lub ze względu na ich szczególną wartość architektoniczną lub historyczną, w zakresie, w jakim zgodność z wymogami prowadziłaby do niemożliwego do przyjęcia naruszenia ich charakteru lub wyglądu;
• budynki tymczasowe o okresie użytkowania do dwóch lat;
• miejsca kultu i obrzędów religijnych.

Kluczowe jest sformułowanie „w zakresie, w jakim…”. Oznacza to, że wyłączenie nie jest automatyczne i bezwarunkowe. To nie jest tarcza, która pozwala zignorować cele klimatyczne. Jest to raczej furtka do indywidualnej oceny każdego przypadku. Polski ustawodawca, implementując dyrektywę, będzie musiał precyzyjnie określić, jak te wyłączenia będą stosowane. Można się spodziewać, że decyzja będzie zależała od oceny konserwatora zabytków, który we współpracy z architektem i inspektorem energetycznym będzie musiał zważyć, co jest możliwe do zrobienia bez szkody dla wartości zabytkowej. Dlatego tak ważne staje się zrozumienie, że renowacja zabytków w 2026 roku będzie wymagała nie tylko wiedzy technicznej, ale i zdolności dyplomatycznych. Inwestorzy, którzy myślą, że mogą po prostu zignorować EPBD, narażają się na ryzyko wstrzymania projektu lub nawet kar finansowych w przyszłości. Zamiast unikać tematu, należy proaktywnie szukać rozwiązań, które pozwolą zbliżyć się do celów dyrektywy w sposób akceptowalny dla konserwatora. Planując projekt, trzeba już dziś myśleć jak o tworzeniu domu pasywnego i energooszczędnego, nawet jeśli ostateczny standard będzie kompromisem.

Jak pogodzić wysokie standardy energetyczne z delikatną materią historyczną?

To pytanie jest sercem problemu i jednocześnie polem do popisu dla kreatywności i wiedzy inżynierskiej doświadczonego biura architektonicznego. Stajemy przed dylematem, który można porównać do próby wyposażenia zabytkowego, ręcznie wykonanego zegara w precyzyjny, kwarcowy mechanizm, nie naruszając przy tym oryginalnej tarczy i wskazówek. Z jednej strony mamy twarde, policzalne wskaźniki EP, U, zapotrzebowania na energię pierwotną, które narzuca dyrektywa EPBD. Z drugiej – bezcenną, nienamacalną wartość historyczną, autentyczność materiału, unikalne detale elewacji, które chroni konserwator. Bezpośrednie zastosowanie standardowych metod termomodernizacji, takich jak okładanie ścian grubą warstwą styropianu, jest w przypadku zabytków nie tylko niedopuszczalne estetycznie, ale i szkodliwe technicznie – może prowadzić do zawilgocenia murów i degradacji substancji zabytkowej.

Kluczem do sukcesu jest zmiana perspektywy: zamiast myśleć o konflikcie, musimy szukać synergii. Rolą architekta jest tu bycie mediatorem i tłumaczem, który potrafi przełożyć język współczesnych technologii na język zasad konserwatorskich. W BiA Studio podchodzimy do tego zadania metodycznie, opierając się na głębokiej analizie i dialogu. To podejście sprawdziło się w tak wymagających projektach, jak nagrodzona renowacja Książnicy Stargardzkiej, gdzie udało nam się połączyć historyczny szacunek z nowoczesną funkcjonalnością.

Poniższa tabela przedstawia najczęstsze punkty sporne i proponowane przez nas, sprawdzone w praktyce rozwiązania kompromisowe, które pozwalają na skuteczną renowację zabytków zgodnie z duchem nowych przepisów.

Technologia jest naszym sprzymierzeńcem. Współczesny rynek oferuje materiały, o których dawni mistrzowie mogli tylko marzyć. Tynki renowacyjne o wysokiej paroprzepuszczalności, farby termoizolacyjne z mikrosferami ceramicznymi, czy ultracienkie maty izolacyjne z aerożelu (materiału opracowanego przez NASA) – to wszystko narzędzia w arsenale nowoczesnego architekta. Ich umiejętne zastosowanie pozwala znacząco poprawić bilans energetyczny budynku bez agresywnej ingerencji. Pamiętajmy, że każda decyzja, nawet ta dotycząca wyboru elewacji domu, musi być poprzedzona szczegółowymi badaniami i analizą fizyki budowli, aby uniknąć przyszłych problemów z wilgocią. Dobre biuro architektoniczne nie zaproponuje jednego, uniwersalnego rozwiązania, ale stworzy całą strategię termomodernizacyjną, szytą na miarę konkretnego obiektu.

Dostępność dla wszystkich – czy to w ogóle możliwe w stuletniej kamienicy?

Kolejnym filarem nowoczesnego budownictwa, obok efektywności energetycznej, jest dostępność w zabytkach. To wymóg wynikający nie tylko z przepisów Prawa Budowlanego i Warunków Technicznych, ale przede wszystkim z zasad projektowania uniwersalnego i społecznej odpowiedzialności. Architektura ma służyć wszystkim, bez wyjątku. Jednak wprowadzenie standardów dostępności do obiektu historycznego, z jego wąskimi korytarzami, stromymi schodami, wysokimi progami i brakiem miejsca na windę, wydaje się zadaniem z gatunku „mission impossible”. Czy jesteśmy skazani na wybór między zachowaniem historycznego charakteru a zapewnieniem komfortu osobom z niepełnosprawnościami, seniorom czy rodzicom z wózkami? Absolutnie nie. To kolejne fałszywe przeciwieństwo, które można i trzeba przezwyciężyć za pomocą kreatywnego i empatycznego projektowania.

Adaptacja zabytku do wymogów dostępności to sztuka subtelnej interwencji. Zamiast brutalnej siły i wstawiania typowych rozwiązań z nowych budynków, należy szukać metod, które wpiszą się w historyczny kontekst, a czasem nawet go wzbogacą. Konserwator zabytków będzie zwracał szczególną uwagę na to, by nowe elementy były albo maksymalnie dyskretne, albo – zgodnie z zasadą szczerości materiałowej – stanowiły świadomy, nowoczesny, ale estetycznie dopasowany dodatek, wyraźnie odróżniający się od historycznej tkanki. W naszym portfolio BiA Studio można znaleźć przykłady projektów, gdzie te zasady zostały z sukcesem wdrożone.

Jakie są więc praktyczne sposoby na pokonanie barier architektonicznych w zabytkach?

• Windy i platformy przyschodowe: To największe wyzwanie. Gdy nie ma możliwości wstawienia tradycyjnej windy wewnątrz klatki schodowej bez jej zniszczenia, należy rozważyć inne opcje:
  • Lokalizacja w podwórzu lub dziedzińcu: Budowa zewnętrznego, przeszklonego szybu windowego, który stanowi nowoczesny, ale lekki wizualnie dodatek. To rozwiązanie często stosowane w oficynach kamienic.
  • Wykorzystanie istniejących świetlików i szybów instalacyjnych: Czasem da się zaadaptować istniejące przestrzenie pionowe.
  • Platformy przyschodowe: Na krótszych biegach schodów, gdzie winda jest niemożliwa, platformy mogą być dobrym, choć mniej komfortowym rozwiązaniem.
  • Małogabarytowe windy o specjalnej konstrukcji: Nowoczesne technologie pozwalają na produkcję wind o bardzo małym nadszybiu i podszybiu, co ułatwia ich montaż w istniejących strukturach.

• Rampy i podjazdy: Zamiast topornych, betonowych konstrukcji, można zaprojektować lekkie rampy ze stali i szkła hartowanego, które nie przytłaczają wejścia. W niektórych przypadkach możliwe jest też subtelne podniesienie części terenu przed budynkiem, tworząc naturalny, pozbawiony barier dostęp. Kluczem jest wybór materiałów i formy, które harmonizują z architekturą obiektu. Czasami nawet najtrudniejszy teren można oswoić, podobnie jak przy projekcie domu na trudnej działce, gdzie ograniczenia stają się inspiracją.

• Adaptacja wnętrz i toalet: Zapewnienie dostępności to także odpowiednie szerokości drzwi, likwidacja progów i projektowanie przestronnych, ergonomicznych toalet. W zabytkach często wymaga to przearanżowania układu funkcjonalnego, na przykład połączenia dwóch mniejszych pomieszczeń w jedno większe, dostępne sanitariaty. Ważne jest, aby takie zmiany były dokonywane z poszanowaniem historycznego układu, zachowując np. oryginalne posadzki czy stolarkę tam, gdzie to możliwe. Projektując takie wnętrza, myślimy nie tylko o estetyce, ale o pełnej funkcjonalności dla każdego użytkownika.

• Systemy informacji i oznakowania: Dostępność to nie tylko bariery fizyczne. To także informacja. Można wprowadzić dyskretne oznakowania w alfabecie Braille’a, tablice z kontrastową typografią, czy pętle indukcyjne dla osób niedosłyszących. Te elementy, dobrze zaprojektowane, nie muszą zakłócać historycznego wystroju wnętrz. Mogą być zintegrowane z nowoczesnym systemem oświetlenia lub meblami.

Każdy zabytek to indywidualny przypadek, wymagający skrojonych na miarę rozwiązań. Nie ma tu miejsca na schematy. Sukces zależy od dogłębnej analizy obiektu, kreatywności projektanta i jego zdolności do przekonania konserwatora, że proponowane zmiany służą ożywieniu zabytku i otwarciu go na nowych użytkowników, co jest przecież najlepszą formą ochrony dziedzictwa.

Jak skutecznie prowadzić dialog z konserwatorem zabytków i nie zwariować?

Relacja na linii inwestor-architekt-konserwator bywa często postrzegana jako pole minowe, pełne biurokratycznych pułapek i artystycznych sporów. Konserwator w popularnej opinii jawi się jako nieprzejednany strażnik przeszłości, który na każdą propozycję zmiany odpowiada „nie”. To stereotyp, który jest nie tylko krzywdzący, ale przede wszystkim nieproduktywny. Z naszego ponad 21-letniego doświadczenia, potwierdzonego licznymi nagrodami i realizacjami, wynika, że kluczem do sukcesu jest zmiana tej narracji. Konserwator nie jest przeciwnikiem, lecz partnerem w procesie renowacji. Jego rolą jest dbanie o autentyczność i integralność zabytku, co w długofalowej perspektywie jest również w interesie inwestora, gdyż to właśnie te wartości stanowią o unikalności i cenie nieruchomości.

Zatem, jak przekształcić potencjalny konflikt w konstruktywną współpracę? Sekret tkwi w profesjonalnym przygotowaniu, empatii i strategicznej komunikacji. Rola architekta z BiA Studio Szczecin wykracza tu daleko poza samo rysowanie. Stajemy się adwokatem projektu, który potrafi przedstawić wizję inwestora w sposób zrozumiały i akceptowalny dla służb konserwatorskich. To usługa, którą często realizujemy w ramach kompleksowego zastępstwa inwestorskiego, zdejmując z barków klienta ciężar skomplikowanych negocjacji.

1. Merytoryczne przygotowanie jako fundament: Nigdy nie idź na spotkanie z konserwatorem z pustymi rękami lub ogólnym pomysłem. Fundamentem jest solidna dokumentacja:

   • Pełna inwentaryzacja architektoniczno-konserwatorska: Dokładne pomiary, dokumentacja fotograficzna, opis stanu technicznego i identyfikacja wszystkich wartościowych elementów (stiuków, posadzek, stolarki, detali fasady).
   • Kwerenda archiwalna: Odszukanie historycznych planów, zdjęć i dokumentów, które pomogą zrozumieć pierwotny wygląd i funkcję obiektu. Często okazuje się, że element, który chcemy zmienić, wcale nie jest oryginalny.
   • Ekspertyzy specjalistyczne: W zależności od potrzeb – ekspertyza mykologiczna, konstrukcyjna, badania stratygraficzne tynków. Te dokumenty dostarczają obiektywnych, naukowych argumentów.

2. Program Prac Konserwatorskich jako język dialogu: To oficjalny dokument, który stanowi podstawę do uzyskania zgody konserwatora. Musi on precyzyjnie opisywać planowane działania, od prac remontowych, przez konserwatorskie, aż po adaptacyjne. Im bardziej szczegółowy i profesjonalnie przygotowany program, tym większe zaufanie wzbudzimy. Musi on jasno wskazywać, które elementy zostaną zachowane, które poddane konserwacji, a które (i dlaczego) muszą zostać zmienione.

3. Sztuka prezentacji i wizualizacji: Konserwatorzy, jak wszyscy, są ludźmi, którzy lepiej rozumieją obraz niż tysiąc słów w opisie technicznym. Zamiast mówić „chcemy tu wstawić nowoczesną windę”, pokażmy profesjonalne wizualizacje 3D, które przedstawią, jak ta winda będzie wyglądać w kontekście historycznej klatki schodowej. Pokażmy próbki materiałów, które planujemy użyć. To odczarowuje lęki przed „zniszczeniem” zabytku i pokazuje, że nasza propozycja jest przemyślana estetycznie. To kluczowy element procesu, który dopracowaliśmy do perfekcji, tworząc projekty domów marzeń i adaptacji.

4. Partnerstwo zamiast konfrontacji:

   • Zacznij od nieformalnych konsultacji: Zanim złożysz oficjalny wniosek, umów się na spotkanie, by przedstawić wstępną koncepcję. To pozwala „wybadać grunt”, zrozumieć ewentualne obawy konserwatora i zmodyfikować projekt na wczesnym etapie, oszczędzając czas i pieniądze.
   • Przedstawiaj opcje, a nie żądania: Zamiast forsować jedno, nieprzejednane rozwiązanie, przygotuj kilka wariantów, które osiągają ten sam cel (np. poprawę dostępności) przy różnym stopniu ingerencji. To pokazuje elastyczność i szacunek dla roli konserwatora jako decydenta.
   • Powołuj się na zasadę odwracalności: W konserwacji to święta zasada. Jeśli możesz udowodnić, że proponowana przez Ciebie nowoczesna ingerencja (np. lekka ścianka działowa) może zostać w przyszłości usunięta bez szkody dla oryginalnej substancji, Twój argument zyskuje na sile.

Dialog z konserwatorem to proces, który wymaga cierpliwości, wiedzy i dyplomacji. Traktując go jako partnera, a nie przeszkodę, zyskujemy cennego sojusznika, który swoją wiedzą może wzbogacić nasz projekt i pomóc uniknąć kosztownych błędów.

Jakie konkretne kroki powinien podjąć inwestor planujący renowację zabytku w perspektywie 2026 roku?

Nadchodzące zmiany w prawie budowlanym na 2026 rok wymagają od inwestorów strategicznego i proaktywnego podejścia. Czas beztroskiego planowania minął. Dziś, aby renowacja zabytku zakończyła się sukcesem, potrzebny jest precyzyjny harmonogram działań, który uwzględni wszystkie nowe wymogi i potencjalne wyzwania. Poniżej przedstawiamy sprawdzony, krok-po-kroku, plan działania, który jako BiA Studio, czołowe biuro architektoniczne w Szczecinie, rekomendujemy naszym klientom. Potraktuj go jako mapę drogową, która bezpiecznie przeprowadzi Cię przez cały, skomplikowany proces.

Faza 1: Analiza i Strategia (do 6 miesięcy przed rozpoczęciem projektowania)

To absolutnie kluczowy etap, który decyduje o powodzeniu całego przedsięwzięcia. Pomyłki i zaniedbania na tym etapie będą się mścić zwielokrotnionymi kosztami i opóźnieniami w przyszłości.

• Krok 1: Wybór Partnera Architektonicznego. Nie szukaj najtaższego projektanta, ale doświadczonego partnera specjalizującego się w zabytkach i nowoczesnym budownictwie. Sprawdź jego portfolio i filozofię działania. To najważniejsza inwestycja.
• Krok 2: Audyt Wstępny Obiektu. Zleć swojemu architektowi przeprowadzenie kompleksowej analizy stanu technicznego, prawnego i historycznego nieruchomości. Należy sprawdzić zapisy w rejestrze zabytków, miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz zebrać wszelką dostępną dokumentację.
• Krok 3: Analiza Energetyczna i Możliwości. Należy wykonać uproszczony audyt energetyczny, aby zidentyfikować największe źródła strat ciepła. Równocześnie, architekt powinien ocenić potencjał budynku pod kątem wprowadzenia rozwiązań proekologicznych (np. montażu pompy ciepła) i dostosowania do wymogów dostępności. Należy tu również oszacować orientacyjny koszt projektu i całej inwestycji.
• Krok 4: Ustalenie Celów Inwestycyjnych. Musisz precyzyjnie określić, jaką funkcję ma pełnić budynek po renowacji. Czy ma to być luksusowy apartamentowiec, nowoczesne biuro, czy może obiekt użyteczności publicznej? Od tego zależy cały dalszy proces, zwłaszcza przy projektowaniu skutecznych budynków komercyjnych.
  Faza 2: Koncepcja i Uzgodnienia Wstępne (3-6 miesięcy)

Na tym etapie Twoja wizja zaczyna nabierać realnych kształtów. To czas kreatywnej pracy i pierwszych, kluczowych rozmów z urzędami.

• Krok 5: Opracowanie Koncepcji Architektonicznej. Architekt przygotowuje kilka wariantów funkcjonalno-przestrzennych, które równoważą Twoje cele, wymogi EPBD, zasady dostępności i potencjalne ograniczenia konserwatorskie. To etap, na którym decyduje się np. o układzie otwartej strefy dziennej czy rozmieszczeniu ergonomicznej kuchni.
• Krok 6: Nieformalne Konsultacje z Konserwatorem Zabytków. Z gotową koncepcją i wizualizacjami architekt udaje się na pierwsze, nieformalne spotkanie do urzędu konserwatorskiego. Celem jest prezentacja zamierzeń i zebranie wstępnych opinii i wytycznych. To pozwala uniknąć projektowania rozwiązań, które z góry są skazane na odrzucenie.
• Krok 7: Wybór Wariantu Ostatecznego. Po konsultacjach, wspólnie z architektem, wybierasz ostateczną wersję koncepcji, która będzie podstawą do dalszych, szczegółowych prac projektowych.
  Faza 3: Projektowanie i Uzyskiwanie Pozwoleń (6-12 miesięcy, a nawet dłużej)

To najbardziej czasochłonny i formalny etap, wymagający precyzji i cierpliwości.

• Krok 8: Opracowanie Wielobranżowego Projektu Budowlanego i Wykonawczego. Architekt wraz z zespołem projektantów branżowych (konstruktor, instalatorzy) tworzy pełną dokumentację techniczną. Równolegle powstaje szczegółowy Program Prac Konserwatorskich.
• Krok 9: Złożenie Wniosku o Zgodę Konserwatora. Kompletna dokumentacja wraz z programem prac jest składana do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. Czas oczekiwania na decyzję może być różny, w zależności od skomplikowania sprawy.

• Krok 10: Złożenie Wniosku o Pozwolenie na Budowę. Po uzyskaniu prawomocnej zgody konserwatora, można złożyć wniosek o pozwolenie na budowę w odpowiednim urzędzie administracji architektoniczno-budowlanej.
  Podsumowując, Twoja lista zadań jako inwestora powinna zawierać:

• Zacznij działać już teraz. Proces renowacji zabytku to maraton, a nie sprint. Czas oczekiwania na decyzje administracyjne może być długi, a nadchodzące zmiany tylko go wydłużą.

• Zainwestuj w najlepszych ekspertów. Doświadczone biuro architektoniczne to nie koszt, to inwestycja, która zwraca się wielokrotnie, oszczędzając Twój czas, nerwy i pieniądze.
• Myśl długofalowo. Budynek zmodernizowany zgodnie z najwyższymi standardami efektywności energetycznej i dostępności będzie nie tylko tańszy w utrzymaniu, ale także znacznie zyska na wartości w perspektywie kolejnych dekad.

Nowe przepisy to nie koniec świata dla zabytków. To początek nowej ery – ery świadomej, odpowiedzialnej i zrównoważonej renowacji. To wyzwanie, ale i ogromna szansa na stworzenie obiektów, które będą dumą nie tylko swoich właścicieli, ale całych miast. W BiA Studio jesteśmy gotowi, by pomóc Ci w tej fascynującej podróży. Łączymy pasję do historii z inżynierią przyszłości, aby Twoja wizja stała się inspirującym dziełem architektury, gotowym na wyzwania 2026 roku i daleko poza nim.